Nie uciekniesz przed tym, co w Tobie widzą. Kliknij. Już tu jesteś. Ty i nikt inny. Tylko ty tu jesteś? | Jakie zakończenie dostaniesz w fabularnym quizie inspirowanym grą „Only You Are Here”?
Zdjęcia są z Pinteresta. Przepraszam za błędy w ort. i interp. (piszcie jak są). Postanowiłam, że będę poza podpisem, który wsm mało widać dopisywać „made by @sour_star”.
— Co się dzieje. Powiedz, proszę — poprosiła mnie, już po raz któryś tego dnia, Lilith. Byłyśmy w szkole, była akurat przerwa. Siedziałyśmy na korytarzu, zaraz miała być godzina wychowawcza. — proszę.
Ludzie nie odchodzą, bo przestają kochać. Odchodzą, bo dali ci wszystko, co mieli do dania. Teoria przystanków — dla tych, którzy wciąż biegną za odjeżdżającym pociągiem.
Byli dwojgiem dzieci związanych tą samą raną.
W świecie, gdzie brudne pieniądze i krew płyną w każdej z żył, jedyne, na czym mogę polegać, to moja broń… i moja pamięć.
To wszystko było zbyt idealne.
Po impulsie elektromagnetycznym, gdy ludzie rozpaczali nad utraconą technologią, istoty przez nią zniewolone dostały szansę po raz pierwszy zaznać smaku wolności, którą wojna odebrała ludziom.
Teraz to jeno bajka, ale świat zaskoczy cię jeszcze nie raz. Czasem ześle ci szczęście — pełne miłości uśmiechy, radosnych oczu blask i ciepło, co serce ogrzewa. Nie zawsze jednak bywa tak pięknie…
Sprzątaczka klubu dla bogaczy poznaję gwiazdę, której życzy nieszczęścia aż do śmierci.
Wyobraź sobie obudzić się w świecie innym niż wczorajaszy…
Pewna dziewczynka ma swojego brata, który zawsze miał problemy psychiczne. Po dołączeniu do szkoły wydawał się normalny, jednak zaczął robić dziwne rzeczy.
[…] Spodziewał się, że poczuje pustkę. Ale nie. Wypełniła go determinacja. Złość. Wściekłość. […] Nie czuł żalu. Nie czuł rozpaczy. Zamierzał się zemścić.
Wystarczył jeden dzień, aby jej życie całkowicie się zmieniło… Śmierć, kontrolowanie przez własnego ojca, mafia, utrata miłości, zaufania, pytania bez odpowiedzi i dziewczyna chcąca poznać prawdę…
Każdy z nas ma swoją definicję wszystkiego, dla młodego Olivandera był to ojciec. Namiastki ojcowskiej bliskości zaczął szukać wszędzie jednak zamiast odnaleźć tam go znalazł samego siebie.
Krótkie haniebnie, lecz jedynie rzeczami krótkimi warto się przejmować, w przeciwnym razie tracą one cały swój powab i urok, wyczerpując uwagę widza i nie pozwalając mu zapragnąć więcej.
Światło pod jej skórą. I rana, która pojawiła się znikąd.
„Myślisz, że znasz prawdziwą mnie? // To tylko złudzenie jak we śnie”
